alfa omega

6.08.2011

ahmet doğu ipek-beklemede

Şiir, bir aşkınlık hali. Gırtlağınızda çok söz, çok nefes biriktirmiş olmanız lazım. Dili ancak bu birikinti aşar. Artık şiir yazamıyorum, çok yaralayıcı bir şey bu. Nefes birikiyor gırtlağımda, söz uçup gidiyor. Büyü bozuluyor.
Namevcut anlam bizi peşinden sürüklemeye devam ediyor her vesileyle. Söz şiire sığmayınca, sanatı bırakıp bilime bakıyorsun. Yok, aradığımız şey hala görünmedi elektron mikroskoplarına. Hadron çarpıştırıcılarına göründü diyorlar ya... Bakalım.
İnsan ruhunun yarattıklarının yanında doğa çok renksiz kalıyor bazen. Şiire bu yüzden ihtiyacımız var; sezgilerimizin sırlarını duymak için.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)

EBRULİ VE NEY

(Hangi kapıyı çalsan yalnızlık çıkacak karşına)

Avucumda bir avuç külle geliyorum. Kuzey Afrikadan bir çiçeğin külü. Aklıma, mantığıma, beni tehlikelerden sakınan efsunlarıma ve sezgilerime zehir bulaştırarak geliyorum. Öleceğimi bile bile geliyorum. Kaçabileceğim bütün delikleri tıkayarak. Kuşattıkça uzağına düştüğüm sana geliyorum.

Öğrendiğim hiçbir ifade yolunun işe yaramadığı bu dilsizlikle, içimde biriken çığlıkların tonlarca ağırlığı altında ezilerek Bir rüyayı, sadece bir rüyayı uyanamamacasına sürdürerek Bildiğim bütün gerçeklere körebe oynayarak

Sense hayatının büyük hesaplaşmasının sarhoşluğuyla, bütün yolları kördüğüm ederek Günahlarının jakuzisinde kaynayarak İlk kez lunaparka giden bir çocuğun muzip şaşkınlığıyla, yüreğinin kalabalığında dans ediyorsun. Gece karanlığında, seni çıldırarak izleyen Lyra yıldızından habersiz.

Tufan bitecek elbette. Ardında dumanı tüten yıkıntılar bırakarak. Pygmalionunkinden daha çaresiz bir tutsaklık bu. Hangi duvarı sen ördün, hangisini ben? Önemi yok bunun. Ve belki bir cinnet sabahıdır uyandığımız. Ya iki ceset çıkacak içimden, ya da sadece benimki. Ya da bir bebek doğacak bu ölüm üçgeninden. Ve bilmiyorum başka nasıl çıkılır bu lanet labirentten. Tanık da yok. Bir mektup var mı örneğin, acılarının güncesi olarak avucuma tutuşturduğun? Şimdi hem tohum hem de toprak olan bu külü sımsıkı tutmuş avucuma.

Tufan bitecek elbette. Alışkanlıklarımızı, zindanlarımızı tarumar ederek. Kapı gıcırtıları duyulacak yıkık evlere açılan. İhanet çilehanelerinde sınanmış bir sabırla ödenecek geçmişin hesapları. Başka şefkatler doyuracak o çocuğu. Başka acı günceleri, başka oyunlardan ütülmüş misketler. Başka ağızlara yakışan bağlılık yeminleri. Yarım kalan (ve belki de hiç başlamamış) rüyasından uyanacak dilsiz körebe. Sen hala yüreğinin kalabalığında raks ediyor olacaksın. Endişelenme, seninki yarım kalmayacak. Ama şaşırma, sakın şaşırma o kalabalıkta içindeki çocuğu doyuramazsan. Zehir işte.

Gidiyorum senden. Yine sana gidiyorum.

Nisan 2003

.

ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ…

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.
Οι ειδικοί στην τηλεόραση.
Οι κακοί στη φυλακή.
Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.
Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.
Τα λεφτά μας στα δάνεια.
Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια μας στις τράπεζες.
Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.
Τα παρκινγκ μας στα πάρκα.
Η ψυχαγωγία μας στα μπαρ.
Τα παιδιά μας στο σχολείο.
Οι φίλοι μας στο Facebook.
Η τέχνη στα μουσεία.
Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.
Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.
Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.
O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.
Εμείς στους τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ…

Η αστυνομία στην Αφρική.
Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.
Οι αναρχικοί στη Βουλή.
Τα Εξάρχεια στην καρδιά μας.
Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.
Οι φίλοι πλάι μας.
Τα μπαρ στις φυλακές.
Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.
Τα λεφτά μας στα πάρκα.
Τα πάρκα στα παρκινγκ τους.
Οι εχθροί μας στο facebook.
Οι ειδικοί στα σπίτια τους.
Η τηλεόραση στα σκουπίδια.
Η ψυχαγωγία στα σχολεία.
Η τέχνη παντού.
Οι διαφημίσεις στα μουσεία.
Τα παιδιά μέσα μας.
Τα μπαλέτα στους δρόμους.
Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια στα δέντρα.
Τα δέντρα στους δρόμους.
Η ομορφιά στους δρόμους .
Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

Εμείς; Ξανά στους τέσσερις τοίχους;

Anna Galanou

çapa tıp fakültesi hastanesi ölüm orucu koğuşu ziyareti

Karanlıktan ay ölüleri akıyor
Sokakları böyle kim kirletiyor
Uzaklıklar neden böyle insandan insana
Çaresizsiniz çocuklar size canım yanıyor
Çare sizsiniz çocuklar
canım yanıyor size dokunamadığıma.
Dilimizde hangi çöl yılanları geziyor
çıngıraklı ve engerek
şimdi derimizin yüzülmesine ne gerek
tutuşan sokaklar bile kendine sağır
tutuşan sokaklar bile duyamazken kendi sesini
biz böyle ortayerde şaşkın durmakla hiçbir
yere ait değilken
karanlıktan ay ölüleri akıyor neden
tutamıyoruz
ellerimiz böyle fersiz neden.

Kolları bağlı ve gözleri sonsuza uzanan
boşluk gibi buzul
kapkara kapkare bir dışarısı kadar
pitikare içerlerinde
karaciğer yetmezliğinin yüz lekeleriyle
direnmenin yüzü ak kızarmış güllerini
yeşerten
ve biz yüzü kızaran lekeli dışarlılar
gökyüzüne burnunun dibi kadar uzak
feleğin çemberlerini belimizde kıvırırken...

TÜRKİYE'NİN ZENCİ İSALARINA RENGARENK BİR GÖKYÜZÜ

ZARİF ANIMSAMA

Kan tükürüyorum
Yolunu şaşırmış bir damar değil
Ne bu katran sigara
Ne dağ ayazı müsebbep
Tükürüyorum içimde çürüyen hayalleri
Elleri ankara bozu, yüzü çiçek bozuğu bir çocuk söylemişti
Zarifin tüberküloz olduğunu
Hastalık inceydi, Zarif de
Sevda karaydı, Zarif kara değildi ama
Bronz ve sodyum alaşımlı yüzünde
İzi yoktu hiçbir avam çilenin
Sonra bilmiyorum hiç... acep kavuştu mu sevdiğine
Yoksa Heybeliada Sanatoryumunda
Beyaz çarşaflar içinde yatarken
Değişti mi aşka dair fikirleri
Yoksa aynı sis mi yuttu onu da
Bu büyüler ormanında yürürken bir sabah
Aklı, ayakları ve kalbi dağılarak

Kan tükürüyorum
Yırtılıp atılmış aşk eskizlerinden kalan
İçimde çürüyen hayalleri
Tükürüyorum

21 aralık 2004

Parnassos

BİR AŞKI TAMAMLAMAK...

Defalarca ertelenmiş bir ölümün faizidir
Yaşadığım bu bitkisel hayat
Etekleri tutuşmuş karlı bir dağım
Heyhat! Çekip gitmeyi iyi bilirim ya
İki kat fazladır koparıldığım

Amansız balkan rüzgarında uykumu
Didik didik eden o çakal
Sevgilim! Gözyaşların kurudu mu
Ben özlemeyi iyi bilirim, sakın endişelenme
Sarılacak birini bul üşütmeyesin ve hoşçakal

Ömrümden bir mevsim bırakıyorum bu soluk yunan zindanına
Kendime bir aşk tamamlıyorum özlemlerden
Yarısı masal
Cüzdanımdaki saç telin yeter bana
Sende kalanları hangi rüzgara salarsan sal

Ocak 2004